Republika Srbija
Apelacioni sud u Beogradu
Court of Appeal in Belgrade
Српски ћирилица Srpski latinica English

Arhiva

3. jul 2019. godine
RANKA TOMIĆ

PRVOSTEPENA ODLUKA

Presudom Višeg suda u Beogradu, Posebno odeljenje, K. Po2 5/17 od 26. novembra 2018. godine okr. Ranka Tomić je zbog izvršenja krivičnog dela ratni zločin protiv ratnih zarobljenika iz člana 144. KZ SRJ osuđena na kaznu zatvora u trajanju od 5 godina. Oštećeni su za ostvarivanje svojih imovinsko-pravnih zahteva upućeni na parnicu.

Okrivljena Ranka Tomić je oglašena krivom što je za vreme unutrašnjeg (nemeđunarodnog) oružanog sukoba na teritoriji Republike Bosne i Hercegovine, koji se vodio u periodu od aprila 1992. godine do decembra 1995. godine, između Vojske Republike Srpske  i MUP-a Republike Srpske, s jedne strane, i Armije i MUP-a BiH – a, s druge strane, kršeći pravilo međunarodnog prava, zajedno sa dva lica  koja su pravnosnažno osuđena pred sudom Federacije BiH i maloletnim V.Đ, prema oštećenoj K.K, izvršili mučenje, nečovečno postupanje, nanošenje velikih patnji i povreda telesnog integriteta.

PODNOSIOCI ŽALBE

Branilac okrivljene.

DRUGOSTEPENA ODLUKA

Apelacioni sud u Beogradu, Odeljenje za ratne zločine, je 27. maja 2019. godine donelo presudu Kž1 Po2 3/19 kojom je preinačio prvostepenu presudu, u delu odluke o krivičnoj sankciji, i okr. Ranku Tomić zbog izvršenja krivičnog dela ratni zločin protiv ratnih zarobljenika iz člana 144 KZ SRJ osudio na kaznu zatvora u trajanju od 3 godine. U ostalom, nepreinačenom, delu prvostepena presuda je potvrđena.

Po nalaženju Apelacionog suda, u delu odluke o krivičnoj sankciji, prvostepeni sud je pravilno od olakšavajućih okolnosti na strani okrivljene cenio njenu raniju neosuđivanost, dok je od otežavajućih okolnosti cenio težinu izvršenog krivičnog dela, te da je isto izvršeno nad potpuno bespomoćnom ranjenom mladom devojkom od nepunih 18 godina, pri čemu je imao i u vidu da je okrivljena kritičnom prilikom bila i komandir „Ženske jedinice Bosanski Petrovac“, da je bila svesna svog položaja i moći u odnosu na oštećenu koju je bila dužna da štiti zbog čega je bila i nosilac većeg stepena odgovornosti. Međutim, po oceni Apelacionog suda, osnovano se žalbom branioca okrivljene pobija prvostepena presuda zbog odluke o krivičnoj sankciji, imajući u vidu da je prvostepeni sud prilikom odmeravanja kazne propustio da ceni protek vremena od izvršenja krivičnog dela, koja okolnost uz činjenicu da okrivljena ranije nije osuđivana, te s obzirom i na starosnu dob okrivljene, u konkretnom slučaju opravdavaju odmeravanje kazne u kraćem trajanju u odnosu na kaznu na koju je prvostepenom presudom osuđena. Apelacioni sud smatra da se i sa ovako odmerenom kaznom može postići svrha izricanja krivičnih sankcija, kao i svrha kažnjavanja. Više je nego jasno da specijalna prevencija (sprečavanje učinioca da čini krivična dela i njegovo prevaspitavanje) u slučaju okr. Ranke Tomić nema poseban značaj. U ovom slučaju izostaje potreba za sprečavanjem okrivljene da vrši krivična dela, jer druga krivična dela ni do sada nije vršila, a nije realno da će se ponovo stvoriti okolnosti u kojima je moguće vršenje ratnih zločina. Naime, ovom kaznom sud reaguje na učinjeni zločin učinioca i zbog toga je okrivljenoj i odmerio zasluženu kaznu. Ovakva kazna predstavlja jasan stav države i društva da je pravično kazniti učinioca ratnih zločina jer je osećaj pravednosti ključni element pravnog poretka jedne države.


 

1. jul 2019. godine
DRAGAN BAJIĆ I DR.

PRVOSTEPENA ODLUKA

Presudom Višeg suda u Beogradu, Odeljenje za ratne zločine, K. Po2 2/18 od 27. decembra 2018. godine okr. Dragan Bajić i Marko Pauković su oslobođeni od optužbe da su izvršili, u saizvršilaštvu, krivično delo ratni zločin protiv civilnog stanovništva iz člana 142, stav 1. KZ.

PODNOSIOCI ŽALBE

Tužilac za ratne zločine.

DRUGOSTEPENA ODLUKA

Odeljenje za ratne zločine Apelacionog suda u Beogradu, nakon održanog pretresa, donelo je 29. maja 2019. godine presudu Kž1 Po2 1/19 kojom je preinačilo prvostepenu presudu i zbog izvršenja, u saizvršilaštvu, krivičnog dela ratni zločin protiv civilnog stanovništva iz člana 142, stav 1. KZ osudilo okr. Dragana Bajića i Marka Paukovića na kazne zatvora u trajanju od po 12 godina (Napomena: protiv ove presude dozvoljena je žalba u trećem stepenu).

Okrivljeni Dragan Bajić i Marko Pauković su oglašeni krivim što su za vreme rata u Bosni i Hercegovini, u drugoj polovini 1992. godine, u vreme oružanog sukoba između armije Republike Bosne i Hercegovine i vojske Republike Srpske, u svojstvu vojnih policajaca, postupali suprotno Ženevskoj konvenciji o zaštiti građanskih lica za vreme rata i Dopunskog protokola uz Ženevsku konvenciju o zaštiti žrtava nemeđunarodnih oružanih sukoba, tako što su 10. oktobra 1992. godine, u mestu Kamičak, opština Ključ, u vojnim uniformama, naouružani automatskim puškama, dovezli se putničkim vozilom pred kuću D.H, pozivajući istog da izađe, a nakon što se on nije javio, ispalili više metaka u ulazna vrata i nasilno ušli u kuću, da bi se potom uputili prema izlazu iz sela, gde su, na spoljnom ulaznom stepeništu kuće, vlasništvo M.J, ugledali H.R, te u nameri da ga liši života, jedan od njih u istog ispalio više metaka iz automatske puške, koji je tom prilikom usled zadobijenih povreda preminuo na licu mesta, nakon čega su se udaljili, da bi se nakon kraćeg vremena ponovo vratili pred navedenu kuću, te ušli u kuću, pa kad su videli da se u kući nalazi više osoba, u nameri da ih liše života iz automatskih pušaka ispalili veći broj metaka u iste, kojom prilikom su M. J, M. H, Đ. B. i S.B. zadobile povrede usled kojih su preminule na licu mesta.

Po nalaženju Apelacionog suda, u konkretnom slučaju izvedeni dokazi nesumnjivo ukazuju na okrivljene kao izvršioce krivičnog dela u pitanju, odnosno činjenice, koje su iz izvedenih dokaza utvrđene, međusobno su čvrsto i logički povezane, i u tom smislu čine kompletnu sliku kritičnog događaja, i sa sigurnošću upućuju na jedini mogući zaključak da su upravo ovde okrivljeni izvršili krivično delo koje je predmet optužbe. Takođe, Apelacioni sud nalazi i da je iz dokaza izvedenih na pretresu pred ovim sudom dokazano da su okrivljeni delo izvršili kao saizvršioci s obzirom na to da su zajedno došli u selo Kamičak, sve vreme kritičnog događaja bili zajedno, odnosno zajedno odlaze do kuće D.H. i ispaljuju više metaka u ulazna vrata, potom zajedno odlaze do kuće M.H, gde su u kratkom vremenskom intervalu iz automatskih pušaka ispalili veći broj metaka, te lišivši života petoro civila, što sve ukazuje da su delovali kao saizvršioci, da je svako od izvršioca bio svestan delovanja drugog. U vezi sa tim, sud je utvrdio da je kod okrivljenih postojao jedinstveni umišljaj da se oštećeni liše života i aktivno su učestvovali u radnji koja je imala tu posledicu, jedan je prihvatao radnje drugoga kao svoje i zajedničke izražavajući time volju da zajedno izvrše delo.

Prilikom donošenja odluke o krivičnoj sankciji Apelacioni sud je od olakšavajućih okolnosti na strani okrivljenih cenio njihov raniji život, da su u vreme izvršenja krivičnog dela imali 21, odnosno 24 godine, kao i njihove porodične prilike, dok je kao otežavajuću okolnost cenio težinu izvršenog krivičnog dela i nastale posledice, odnosno da je tom prilikom stradalo petoro ljudi, od čega četiri žene i devojčica od dvanaest godina, te da su oštećeni bili nezaštićena lica koja nisu doprinela ovakvom ponašanju okrivljenih, niti su kod njih mogla izazvati osećaj ugroženosti. Imajući u vidu sve napred navedeno Apelacioni sud je okrivljene osudio na kazne zatvora u trajanju od po 12 godina nalazeći da su iste nužne i istovremeno dovoljne da bi se ostvarila svrha kažnjavanja. 


 

 

 
Factum infectum fieri nequit – Učinjeno ne može postati neučinjeno (Plaut)